Dat kritische stemmetje

Dat kritische stemmetje

*******English version below*******

Misschien kennen jullie hem wel; dat irritante kritische stemmetje dat je altijd op je meest kwetsbare momenten weet te vinden. Je bent moe of hebt het druk gehad. Ziek of noem het maar. En daar is ie dan, je interne criticus. Alsof hij altijd op de loer heeft gelegen, geduldig wachtend totdat het moment komt waarop hij weet dat je er vatbaar voor bent. Je raadt het al. De criticus was er afgelopen dagen weer even bij mij.

Je eigen interne kritische stem is vaak een stuk minder mild dan dat andere mensen kunnen zijn. Mijn stemmetje kan behoorlijk heftig zijn. Heb ik een keer een vriendin vergeten te bellen dan zegt het:” Wat ben je ook een slechte vriendin! Slappeling, je kunt niet eens even de tijd nemen om dat te doen.” Of laatst oefende ik een coachingssessie op Rob en die ging niet helemaal zoals gepland. Vervolgens zegt dat stemmetje:” Zie je wel dat je er helemaal niks van kan. Dat coaching kun je ook wel vergeten.” En vervolgens de dag daarna toen we erachter kwamen dat Tom een infectie had die ik niet had gezien “ Wat ben je een slechte moeder. Je let niet eens goed op. Nu krijgt Tom later zeker een trauma”. Best wel heftige veroordelingen die ik mezelf daar geef en waarmee ik mijn zekerheid en mijn basis even goed omver schop. Maar waarom doe ik dat toch?

Het interessante is dat ik het vaak niet eens direct door heb dat die interne criticus er is. Pas na een paar dagen waarin ik me eigenlijk steeds onzekerder en kleiner ging voelen, realiseerde ik me dat hij er was. Pas na een paar dagen, inderdaad. Vrij laat. Helemaal voor iemand die beweert best bewust te leven en veel over dit soort onderwerpen nadenkt. En hoppakee, het eurekamomentje was weer met de grond gelijk gemaakt door mijn interne criticus. Vermoeiend!

Waarom kost het onszelf toch zo ontzettend veel moeite om die interne criticus eens een keer de mond te snoeren? Kan ik er niet gewoon een keer korte metten mee maken?

Als ik de vraag intyp in Google wat die interne stem nou precies is, krijg ik artikelen terug die verwijzen naar vroeger. Iedereen heeft in zijn jeugd wel dingen meegemaakt waarop hij of zij is afgewezen. Dat het stout was als je een snoepje pikte of niet eerlijk voor je vriendinnetje dat je haar fiets had afgepakt. Afkeuringen van ouders, leraren of misschien vriendjes of vriendinnetjes die je vervolgens zelf hebt overgenomen. Werd je afgewezen op je zijn (jij bent stout) dan kun je een gevoel van diepe schaamte hebben opgebouwd. Ik schaam me er bijvoorbeeld voor dat ik de infectie van Tom niet eerder heb gezien; ik BEN een slechte moeder. Zegt iets over je eigen zelfwaardering. Terwijl als er vroeger meer nadruk lag op het afwijzen van je gedrag dan zal je eerder een gevoel van schuld ervaren. “Ik vergeet ook altijd die vriendin te bellen”, daar voel ik me schuldig over.

Makes sense, als ik het zo lees. Schuld en schaamte zijn mij zeker niet onbekend. Maar ook al klinkt het alsof de kritische interne stem alleen maar vreselijke dingen brengt, dit is dan voor mij gelukkig ook weer niet het geval. Door kritisch naar mezelf te zijn, heb ik juist ook veel bereikt. Ik ben kwalitatiever werk gaan afleveren, ben een stuk attenter geworden en zal de volgende keer nog scherper zijn op Tom zijn gezondheid. Jezelf scherp houden daar is dus denk ik niks mis mee. Het stemmetje kan dus zelfs nuttig zijn: “sometimes you win, sometimes you learn”. Maar uiteraard gaat het wel weer om de balans.

Want zoals afgelopen week sloeg de balans door naar één kant. En merkte ik dat het me vooral uit mijn flow haalde en voor negatieve gedachten zorgde. Op zo’n moment is waarschijnlijk het beste wat je kunt doen er juist stil bij staan en er ruimte voor maken. Observeren wat er gebeurt en in mijn geval ontzettend belangrijk: delen met anderen wat er bij me gebeurt. Juist door dit te doen, ontstaat er ruimte en kun je de negatieve flow weer doorbreken. Niet door het heel hard proberen weg te drukken of heel hard te gaan werken. Maar juist door er rustig bij te blijven en te observeren. Niet altijd makkelijk, maar ik merk wel dat het de moeite waard is.

……….

That inner critical voice

Maybe you know him; that annoying critical voice that always finds you at your most vulnerable moments. When you are tired or have been busy. You are ill or just feel uncomfortable. And there it is, your internal critic. As if he was patiently waiting for the moment you are most susceptible to it. You guessed it. That critical voice found me again last week.

Your own internal critical voice is often harsher than other people’s voice. My voice can be pretty intense at least. For example, I forgot to call a friend, and this voice judged: “What a bad friend you are! Silly, you can not even take the time to give her a call. ” Or another time when I practiced a coaching session on Rob and it did not go as planned. Then that same voice said: “See, you are no good at this. Forget about coaching!”And then the next day when we found out that Tom had an infection that I had overlooked: “You are a bad mother. You do not even pay attention. Now Tom certainly gets a trauma when he is older “. In these moments, I am so harsh on myself that it doesn’t take long for my mood to go very negative and my insecurity to rise. But why do I do that?

The interesting thing is that I often do not immediately realize that this negative internal voice is there. Only after a few days in which I actually start to feel more and more insecure and smaller, I realize that it has been there in the back of my mind. Only after a few days, indeed. Pretty late… Especially for someone who claims to live consciously and think a lot about these kinds of subjects. And voilá, there it is again; my inner critic. Exhausting!

Why is that inner critic there and why is it so hard to just shut it up?

When I search in Google what that internal voice exactly is, the articles tell me that voice refers back to our past. Everyone has experienced things in his youth when he or she was rejected. For example your parents told you that you were bad when you stole a candy or it wasn’t fair of you to not share your bike with your friend. The internal critic is disapproval from parents, teachers or maybe friends or girlfriends that you have internalized. When you were rejected on being (you are naughty) then you can have a feeling of deep shame. For example, I am ashamed that I have not seen Tom’s infection before; I AM a bad mother. This also says something about your own self-esteem. And when in the past there was more emphasis on the rejection of your behavior, you will soon experience a sense of guilt. “I always forget to call that girlfriend”, I feel guilty about that.

Makes sense, I think. Guilt and shame are certainly not unknown to me. But the critical voice doesn’t only bring terror. It can also be helpful. By being critical of myself, I have also achieved a lot. I started delivering more qualitative work, I became a lot more attentive and will be even more focused on Tom’s health the next time. There is nothing wrong with keeping yourself focused and open to learning. Sometimes you win, sometimes you learn. But of course even the critics need to be balanced out again too.

Because like last week the balance fell to one side. And I noticed that it took me out of my flow and caused negative thoughts. At such moments probably the best thing you can do is just take a moment to reflect. Instead of working hard to fight it, make space for it and observe. I’ve noticed in the past that whenever I fought, the thoughts came back and even more intense than before. Now I try to not fight it but be aware of it and observe. And share my feelings with others. As I know I am not the only one and it just feels like such a relief just admitting that I too sometimes suffer from that inner critic. It’s not easy to do it this way, but I already feel that it is worth it!

1 Comment
  • Wiets
    Posted at 21:31h, 10 February Reply

    Helemaal mee eens, Kim. Is mij ook meerdere keren overkomen, hoor! Dank je wel voor het delen.

Post A Comment

× Hi! How can we help you?
X