Jezelf zijn

Jezelf zijn

Jezelf zijn.

Het klinkt als een simpel advies: “Joh, het enige dat jij hoeft te doen is gewoon jezelf zijn. Meer niet.” Waarschijnlijk is het geruststellend bedoeld, maar ik krijg er toch vaak de kriebels van. Want wat doe je als je het gevoel hebt dat “gewoon jezelf zijn” helemaal niet goed genoeg is. Of dat je liever eigenlijk helemaal niet deze persoon wilt zijn, maar iemand anders.  Of dat je ooit bent afgewezen op de momenten dat je echt helemaal jezelf was, wat doe je dan? En wat doe je als er kanten zijn van jezelf die je helemaal niet mooi of leuk vindt en die je het liefst zou willen verstoppen voor de buitenwereld?

Vanaf dat we geboren worden, zijn we afhankelijk van anderen. Het welzijn van een baby is direct afhankelijk van de goede zorgen van een ouder. Je leert dus al heel vroeg dat “gelukkig” of “tevreden zijn” van buitenaf wordt bepaald en dat jij hierin zelf hulpeloos bent. Heb je honger? Mama geeft je melk. Heb je gepoept? Papa verschoont je luier. Voel je je arelaxed? Mama klopt je op je rug voor een boer. Je leert dus al vroeg dat je geluk van buitenaf komt. Niet gek dus dat we zo naar buiten gericht zijn voor bijvoorbeeld erkenning en feedback. Maar tegelijkertijd zorgt dit dus ook voor een gigantische afhankelijkheid. Als je maar altijd gaat zitten wachten op die waardering van je manager, partner of vader, dan verspil je een hoop tijd. Mooier zou het zijn wanneer je deze erkenning vanuit jezelf zou kunnen krijgen. Vandaar ook dat gewoon ten volle jezelf kunnen zijn en hier tevreden mee kunnen zijn, één van de mooiste dingen is die je wat mij betreft kunt ontwikkelen.

Het introverte, lieve en perfecte meisje

Voor de buitenwereld ben ik veelal het perfecte meisje geweest; lief, had veel vriendinnetjes, kon goed leren en zag er best leuk uit. Ik was wel gevoelig en wat teruggetrokken maar verder was er eigenlijk niet zoveel mis. Uiteraard heb ik ook mijn puberteit met vlag en wimpel doorstaan. Geen rare puberactiviteiten en mijn schoolcijfers leden ook niet echt onder het uitgaan. Wel voelde ik me best weleens eenzaam en niet gezien. En was ik jaloers op vriendinnen die alle aandacht kregen omdat ze in mijn ogen grappig waren en altijd overal een mening over hadden. Tijdens mijn studententijd voelde ik dit ook en deed ik heel hard mijn best om er ook bij te horen. Een mening hebben, voor jezelf opkomen en veel sociale dingen ondernemen. Aan het einde van de week was ik bekaf en had ik nog steeds het idee dat ik had gefaald.

Mijn gevoel dat ik niet goed genoeg was, groeide. Na mijn studententijd ging ik aan de slag bij Douwe Egberts. Ik had een Junior positie gekregen bij de internationale marketing afdeling van Senseo. Een positie met veel aanzien. Ik was er trots op want er waren maar weinig junioren op dit kantoor. Maar daardoor waren de verwachtingen ook torenhoog. In mijn nieuwe rol werd er veel pro-activiteit verwacht. Ik had te maken met allemaal seniors van verschillende afdelingen die gewend waren een extraverte, directe marketeer voor zich te hebben die hen allemaal wel ging vertellen welke kant ze uit moesten gaan. En daar zat ik. Totaal geen match met dat profiel. En ik voelde me diep ongelukkig. Dat mijn krachten juist liggen in het verbinden en inspireren van mensen en ik in mijn eentje heel creatief kan zijn, dat zag ik toen helemaal niet meer.

Mijn dieptepunt was toen ik de uitslag van een persoonlijkheidstest (MBTI) kreeg. INFP was mijn voorkeursprofiel. Introvert en gevoelig. Opereert achter de schermen stond er. Is dromerig en…  Verschrikkelijk vond ik het. En zonder het aan Rob te laten zien, heb ik het in de prullenbak gegooid. Ik voelde me een grijze muis, niet goed genoeg om in deze maatschappij te functioneren. In eerste instantie maakte het me verdrietig, voelde ik me klein en kroop ik heerlijk in de slachtofferrol.

Maar toen een paar jaar later in mijn nieuwe baan wederom mijn zachte aard een feedbackpunt was, werd ik stiekem boos. Wie heeft er besloten dat extravert zijn beter is dan introversie? Waarom moet je altijd overal een mening over hebben? Waar slaat die opmerking “met aardige mensen demp je de grachten” op? Ik zou wíllen dat meer mensen eens wat aardiger zouden zijn. Moet je kijken hoeveel leuker de wereld dan zou worden.

Ik denk dat dat het moment is geweest waarop ik me steeds meer ben gaan realiseren dat mijn zachtheid, kalmte en kwetsbaarheid, juist mijn krachten zijn. En dat ze een heel mooi tegengewicht zijn tegen al die mannelijke energie die er al zoveel is op deze wereld. Langzaamaan, stap voor stap ben ik gaan accepteren dat ik niet zo hoef te zijn als anderen. Dat ik niet de grappigste hoef te zijn of degene met het beste verhaal. En dat het ok is dat teveel sociale dingen mij energie kosten en ik dan tijd voor mezelf nodig heb om op te laden. Dat lief zijn niet iets kleins en pietluttigs is maar een mooi compliment. En je soms met 1 zin of vraag meer kan zeggen dan een verhaal van een halfuur.

Schaduwkanten mogen er ook zijn

De afgelopen jaren ben ik veel bezig geweest met dit acceptatieproces. Misschien klinkt het heel zwaar zoals ik het nu beschrijf maar het was ook echt een worsteling. Ik was er zo van overtuigd dat wie ik was gewoon niet goed was, dat het een hele tijd duurde voordat ik voldoende zelfvertrouwen had opgebouwd om ook echt mezelf te accepteren. Veel lezen, een NLP training, VIpassana retraites en gesprekken met familie en dichtbije vriendinnen hebben me hier echt in geholpen.

En afgelopen week was weer een nieuwe en erg belangrijke stap in mijn proces. Ik heb een intense persoonlijk leiderschapstraining gedaan bij Annemarie en Karen (www.inspira.nl). Ook al heb ik namelijk een heel stuk afgelegd in mijn acceptatieproces, ik vind het nog steeds heel spannend om mezelf ECHT te laten zien. Zeker in een groep. En laat dit nou net een groepstraining zijn… In de training kwam ik erachter dat ik een hele grote NEE  had tegen mijn maskers. Maskers zijn strategieën die mensen ontwikkelen om erkenning te krijgen en maar niet naar het onderliggende negatieve gevoel te hoeven kijken (pijn, verdriet, boosheid etc.). In mijn geval heb ik er drie: de Pleaser alias de Natte Tosti, de “Met mij is alles OK” en het Slachtoffer ofwel de Grijze Muis. Ook word ik furieus als iemand ook maar iets van dominantie laat zien. Dan word ik net een klein stampend meisje of ik schrik zo dat ik van ellende helemaal dichtklap.

Ook al had ik alle mooie eigenschappen van mezelf wel redelijk omarmd, nog steeds voelde ik een enorme afwijzing ten opzichte van mijn maskers en het bange muisjes gedrag. Ik veroordeelde het en wilde er graag vanaf. Door middel van opstellingswerk in deze training kreeg ik inzicht in mijn eigen afwijzing. Want doordat ik de “lelijke kanten” van mezelf niet wilde zien, wees ik ook een groot deel van mezelf nog steeds af. Immers niemand is alleen maar goed. Het perfecte plaatje zijn bestaat niet. Pijn is onderdeel van het leven. En juist die pijn maakt je echter als mens. Dit deel accepteren is voor mij een dieper niveau van zelfacceptatie. Dit is echt jezelf durven en mogen zijn. Je hoeft je niet te schamen voor je donkere kant. Wees je ervan bewust en leer er ook met humor naar kijken. Daarbij is niks alleen maar negatief. Het Pleasende Masker heeft me ook veel gebracht; ik heb makkelijk contact met mensen en ze voelen zich gehoord. Zelfs slachtofferschap heeft iets positiefs; het heeft er namelijk toe geleid dat ik makkelijk anderen help omdat ik met ze meevoel.

Nu een week na de training voelt het alsof er weer een laag van de ui is afgepeld. Ik heb ruimte gekregen en ben misschien wel een stukkie volwassener geworden doordat mijn roze bril van “het leven moet altijd maar mooi zijn”  is afgegaan. Ook heb ik geleerd hoe waardevol het is om met mensen te delen wat er in me omgaat. Vooral als er even dingen zijn die niet zo gaan zoals ik ze wil. Daarbij is het het allerbelangrijkste dat ik dit op mijn manier doe en niet zoals ik denk dat de wereld dat verwacht. Een blog schrijven bijvoorbeeld ;-).

In de afgelopen maanden heb ik er vaak over nagedacht om zo’n persoonlijke blog te schrijven. Meerdere malen ben ik zelfs met schrijven gestart. Maar nooit heb ik er één afgemaakt omdat ik teveel bezig was met hoe ik over zou komen. En guess what? Vandaag vloog ie zo uit mijn mouw. Als dit “mezelf zijn” betekent, dan bevalt het me wel!:-)

Ik ben benieuwd wie van jullie zich hierin herkent of juist al heel goed naar zijn donkere kanten kan kijken. Als je het leuk vindt, laat dan wat achter in de comment box.

 

Kim

14 Comments
  • Jennifer
    Posted at 20:10h, 12 November Reply

    Ha Kim, prachtig! Helemaal echt! Well done!

    • Kim
      Posted at 11:16h, 13 November Reply

      Dankjewel Jennifer!

  • Esther Blaauwwiekel
    Posted at 11:06h, 13 November Reply

    Wauw Kim, wat prachtig! En oh zo herkenbaar.
    Ik vind je (ook al ken ik je nog maar kort) een supermooi mens en ben erg blij dat je ervoor kiest iets meer van deze mooie kwetsbaarheid met ons te delen.

    Dank je wel xxxxx

    • Kim
      Posted at 11:16h, 13 November Reply

      Aah dankjewel Esther!Lief van jou!

  • Klaske
    Posted at 11:23h, 13 November Reply

    Oh Kim wat prachtig. En deels herkenbaar. Tis niet eenvoudig om jezelf te zien en te blijven accepteren. Dat afpellen is leuk, stom, interessant en stopt nooit lijkt wel. Ik vraag me wel eens af of je ooit bent ‘afgepeld’. Zou dat bestaan 😉 dank voor je stuk en wat een mooi kado aan jezelf die acceptatie!!

  • Wiets lanjouw
    Posted at 12:16h, 13 November Reply

    Kim, ben onder de indruk van je eerlijkheid en daarmee ook je lef en je volwassenheid. Zoals jij kunt schrijven over je gevoelens, je strijd en je overwinning is geweldig. Ook wij hebben vaak mooie en intensieve gesprekken gevoerd. En soms dacht ik ook, waar gaat dit heen??? Maar als ik nu zie waar je in de wereld staat, kan ik alleen maar zeggen: Dat zit wel goed! Ben dan ook verschrikkelijk trots op je lieve schat. Xx

  • Rianne
    Posted at 14:47h, 13 November Reply

    Wauw Kim, petje af! Wat heb je ‘jezelf’ mooi omschreven. Erg herkenbaar, vooral dat ‘wat andere mensen van je vinden’. Dat was voor mij in het verleden best lastig.
    Ik heb je in de 2 dagen dat we samen optrokken, leren kennen als een creatief en meelevend mens, die een enorme rust overbrengt. Heel prettig!

  • Sander
    Posted at 00:37h, 14 November Reply

    Super echt en eerlijk. Amen!

  • lieke
    Posted at 04:58h, 14 November Reply

    Wauw Kim echt goed geschreven en zo waar! Mijn hele opleiding is mij verteld hoe je jezelf moet branden en extrovert moet zijn om gehoord te worden, maar ik weet niet hoe dat moet omdat ik zo niet ben, en sinds kort ook besef dat ik zo niet wil zijn 🙂
    Knap dat je dit geschreven hebt en aan de wereld laat lezen!

  • Marcel
    Posted at 18:49h, 14 November Reply

    Heel mooi stuk Kim.

  • Marcel
    Posted at 18:57h, 14 November Reply

    Prachtig stuk Kim

  • Dennis Reekers
    Posted at 21:26h, 14 November Reply

    Hoi Kim,

    Ik heb je verhaal gelezen. Mooi omschreven en absoluut de kern van het ‘zijn’. Ook treffend dat je de liefde en motivatie uit jezelf moet halen en dit inziet.
    Ik wens je alle geluk.
    Grtz,
    Je oude NLP mede cursist
    Dennis

  • Dennis Huizenga
    Posted at 15:40h, 15 November Reply

    Mooi en gedurft…

  • Petra
    Posted at 14:19h, 05 December Reply

    Hey Kim, ik lees m nu pas naar aanleiding van je nieuwste blog. Wat een mooi verhaal , en heel herkenbaar! Doe je goed 🙂 x

Post A Reply to Petra Cancel Reply

× Hi! How can we help you?
X