Sociale acceptatie

Sociale acceptatie

Vorige maand schreef ik de blog Jezelf zijn en poste dat op facebook en Instagram. Meteen nadat ik het had gepost, merkte ik een verandering in mezelf. Was ik kort daarvoor nog helemaal in tune met mezelf, opeens was mijn focus verschoven naar hoeveel likes en comments ik op mijn verhaal zou krijgen. Om het halfuur ververste ik Facebook en bekeek ik mijn Instagram account. En elke keer als ik een leuk berichtje kreeg van iemand, maakte mijn hart (en ego) een sprongetje. Ik werd geaccepteerd en gewaardeerd! Jihaa!

Interessant toch, dat terwijl ik een bericht schrijf wat gaat over jezelf omarmen en dat dat het allerbelangrijkste is wat je kunt doen, ik vervolgens zo ontzettend op zoek ben naar sociale acceptatie? Ik raakte er een beetje van in de war. En mijn ego ook trouwens.

Waar het denk ik om ging was dat ik een blog had geschreven waarin ik me kwetsbaar had opgesteld en mezelf ten volle had laten zien. Dat doet niet iedereen en zou opgevat kunnen worden als gek of raar. Tenminste dat was waar ik bang voor was toen ik het postte. Misschien zouden mensen wel gaan denken dat het niet goed met me gaat of dat ik graag aandacht wil. Of wellicht zelfs dat ze me inderdaad een domme grijze muis vinden, zoals ik in mijn blog omschrijf. Ik had dus best wat spanning over of mijn bericht wel geaccepteerd zou worden. Ook al had ik het vanuit mezelf geschreven en sta ik er volledig achter, toch vond ik de mening van anderen blijkbaar nog steeds belangrijk. En dat deed me het volgende afvragen:

Waar komt dat toch vandaan dat we zo vaak bezig zijn met wat anderen van ons vinden?

Iedereen doet het, bewust of onbewust. Als ik deze trui aan doe op een gewone werkdag, dan gaan mijn collega’s vast denken dat ik mijn werk niet serieus neem. Als ik aangeef dat ik minder wil gaan werken omdat ik een mamadag wil, denkt mijn baas vast dat ik minder ambitieus ben. Of als ik nu niks van het gedrag van mijn zoontje zeg, dan denken die andere ouders vast dat ik geen goede moeder ben. Dagelijks zijn we onszelf zo constant aan het afstemmen op anderen. Zonder eigenlijk bij ze te checken of datgeen dan ook daadwerkelijk is wat ze denken.

Misschien komt dit gevoel van “erbij horen” of “to fit in” wel doordat dit ons overlevingsmechanisme is van oudsher. Immers als je je heel vroeger anders gedroeg dan de stam en dingen op eigen houtje volgens je eigen ideeën ondernam, was het gevaar letterlijk groter. Je had niet meer de stam om je te beschermen tegen gevaar van buitenaf. Je voegen in een groep en voldoen aan leefregels van deze groep was dus uiteindelijk het verstandigste om te doen als je wilde overleven. Degene dus met de meest likes, had de grootste overlevingskans aangezien haar mede-stamleden immers eerder geneigd zouden zijn om haar te beschermen dan iemand die zich tegen de stam afzet.

Aannames..

Hoe vaak je eigenlijk nadenkt over wat anderen van je vinden, werd me pas echt duidelijk toen ik in een Vipassana meditatie van 10 dagen zat. Tijdens deze meditaties ga je heel bewust je gedachten observeren. Zo viel me op dat ik zelfs daar nog bezig was met wat andere deelnemers van me vonden. Zouden ze me wel aardig vinden? Vinden ze ook dat ik goed mijn best doe? En wat zouden ze van deze broek vinden? Nogal vermoeiend als je je bedenkt dat deze gedachtes er in het echte leven dus ook dagelijks zijn. En ook interessant om je te bedenken hoe vaak je nou echt een keuze maakt helemaal voor jezelf zonder daarbij rekening te houden met wat anderen er misschien van vinden?

In de training die ik laatst bij Inspira volgde werd me duidelijk dat verificatie hierin ontzettend helpt. Ga maar eens naar iemand toe en vraag of hij/zij echt denkt dat je een slechte moeder bent omdat je je kind niet aanspreekt op dat hij dingen moet delen met andere kinderen. Of in mijn geval, of het klopt dat andere mensen mij een grijze muis vinden. Toen ik dit checkte bij de andere deelnemers uit mijn groep, bleek dat geen van hen deze gedachte had. Sterker nog, ze hadden veel mooiere gedachten over mij dan dat ik dacht. Stel je voor dat ik dit niet bij ze had gecheckt! Dan had ik het contact met deze mooie mensen nooit helemaal toegelaten omdat ik dacht dat ze me toch niet zagen zitten. Andersom werkt het ook. Als je er van overtuigd bent dat je ergens heel goed in bent, bijvoorbeeld luisteren naar anderen, check het ook eens of dat echt zo is. Want misschien heeft de ander daar wel een totaal andere beleving bij. Erg waardevolle feedback kan ik je vertellen.

Zo vaak vullen we in wat de ander van ons denkt en maken we aannames. En hier passen we dan weer ons eigen gedrag en keuzes op aan. Zo raken we steeds verder verwijderd van wie we zelf zijn en wat we zelf willen. En dat niet alleen. We laten ook de kans op echt contact liggen en de kansen die daarmee vrijkomen. Door mezelf kwetsbaar op te stellen en te vragen of mijn gedachte klopte, kreeg ik echt contact met mijn mededeelnemer in de training.

Nu, even weer terug naar mijn eigen reactie op mijn blog. Is het dan echt zo verkeerd dat ik graag waardering wil van anderen? En dat ik nieuwsgierig ben naar wat anderen van me denken? Nee, dat geloof ik dan ook weer niet. Immers, omdat mensen aangeven dat het iets met ze doet of dat ze ermee kunnen, geeft mij hun waardering ook extra stimulans om verder te gaan. Ik schrijf namelijk niet alleen voor mezelf. Maar ook in de hoop dat anderen er iets aan hebben. En daarnaast is het ook een soort sanity check voor mezelf. Ben ik echt de enige die dit heeft of zijn er ook anderen?

Wel denk ik dat het goed is om je bewust te zijn van je neiging om dingen te doen om erbij te horen en om aardig gevonden te worden. Dat je je wel degelijk regelmatig mag afvragen voor wie je iets aan het doen bent; voor jezelf of voor de ander? Als ik bijvoorbeeld niet naar mezelf had geluisterd maar naar wat ik dacht dat mijn vrienden en familie zouden willen, dan was ik hier nooit op Tenerife terecht gekomen. En daar zou ik nou echt spijt van hebben gehad.

Ik ben natuurlijk heel benieuwd hoe jullie dit ervaren. Hoe zorg je ervoor dat je je niet mee laat slepen in wat anderen van je vinden? Als je het leuk vindt, laat dan een comment achter. Die lees ik graag!

No Comments

Post A Comment

× Hi! How can we help you?
X